حکايت همدلي وهمراهي

براي کشاورز هيچ چيز زيباتر از اين نيست که پس از کاشت ببيند، بذرهايش جوانه زده است، ببيند جوانه ها قد کشيده است و ببيند به بار نشسته است.

براي باغبان هم دلپذيرتر از چشم دادن به تماشاي درخت نيست که خود کاشته باشد و آرام بخش تر از لحظاتي آسودن در پاي سايه درخت برايش متصور نيست. شيرين تر از عسل، شهد ميوه هايي است که بر درخت رسته است و ...

براي خبرنگار هم زيباتر از تماشاي کلامش در زبان مردم نيست و هنگامي که با مردمان جامعه خويش - که يک عمر برايشان قلم زده است - رو در رو مي شود و مي بيند مردمان، آدرس نوشته هايش را کلمه به کلمه دارند، مثل کشاورزي مي ماند که بذرش شکوفا شده است. مثل باغباني که نهال ترد و تازه اش به درختي تنومند و پرثمر تبديل شده است و حتي بالاتر، مثل معدن کاري که رگه هاي طلا را در اثر چکش خود مي بيند و به طلا مي رسد و ...

اين حس خوشايند، سهم ما اهل خبر و اهل قلم خراسان شد که به مناسبت شصت و پنجمين سالگرد انتشار روزنامه و رونمايي از ...

پنجشنبه خويش را، شنبه ديديم و خود را در آغاز يک راه تازه، يافتيم. باري پنجشنبه که براي خبرنگاران حکم جمعه را دارد - البته اگر برنامه هاي خبري از روزهاي کاري افزون تر نشود که معمولا مي شود و تقويم ما را بي جمعه مي کند - اين بار حکم شنبه را داشت، حکم آغاز را و همکاران من شادمانه دو هفته را به هم گره زدند تا حظ و بهره وافر ببرند از حضور نوراني ميهماناني که به «خراسان» مي آمدند ميهماناني به قدمت و صلابت صاحب خانه و صد البته همينان صاحبان واقعي خراسان هستند و اعتباربخش قلم هايي که در اين جريده بر صفحه کاغذ روان مي شود.

وقتي آن سپيدموي و سپيددلي که همراهي با خراسان را به دهه ششم رسانده است، از خاطراتش مي گفت، من حس مي کردم چقدر ناتوانم از بيان دل گفته هايش و زماني که ديگري از ظرفيت هاي انساني خراسان سخن به ميان مي آورد، بر خويش مي باليديم که مخاطباني چنين فرهيخته داريم و زماني که سومي خاطرات دير و دور تا امروز را ورق مي زد، ما شادمانه افتخار مي کرديم که خادم اين مردم و زارع ضميرهايي چنين روشنيم و چقدر فرخنده فاليم که قلم به شرح مردماني چنين مي گردانيم ...

اين پنجشنبه خيلي ها آمده بودند تا خود شمع شصت و پنجمين سالگرد خراسان باشند و ما خبرنگاران، پروانه هايي بوديم که به سماع گرد اين شمع هاي افروخته، بزرگي مي يافتيم و راستي بزرگي در خدمت به مردم محقق مي شود و پرشکوهمند، آناني که به جان براي خدمت مردمان بر مي خيزند و ...

بگذريم، اين پنجشنبه، يک شنبه بود براي ما، يک روز آغاز، يک آغاز خوب تا در شصت و ششمين تقويم خراسان با تحرير کلمات نوراني، خبر بنويسيم...

عبدالهي/ در بخشي از مراسم شصت و پنجمين سالروز انتشار روزنامه خراسان، نوبت به آن رسيد تا حاضران در جلسه با چهره هايي آشنا شوند که صاحبان اصلي اين روزنامه هستند.

مخاطباني که خراسان را جزئي از زندگي خود مي دانند و ساليان درازي است که با آن خو گرفته اند. اما علاوه بر اين حس خراسان دوستي آن ها، دليل ديگري هم وجود داشت که از ميان هزاران مخاطب دايمي روزنامه، افراد محدودي براي حضور در جشن 65 سالگي اين روزنامه حضور يابند. نام اين عزيزان در فهرست برترين هاي «جشنواره من و خراسان» به ثبت رسيده بود.

ملازاده يزداني ، مخاطب 95 ساله روزنامه که حائز رتبه اول بخش خاطره نويسي جشنواره «من و خراسان» بود، اولين مخاطبي بود که با کهولت سن به سختي به بالاي سن رفت و براي حاضران سخن گفت. زماني که از اين مرد 95 ساله درباره سابقه تاريخي مطبوعات در ايران سوال شد، با بياني شيوا به معرفي روزنامه هاي سال هاي دور و مديرمسئولان آن ها پرداخت. آن جا بود که حافظه تاريخي اين مرد 95 ساله توجه همگان را به خود جلب کرد. او جايزه ويژه عکس جشنواره را هم کسب کرده بود که به همين دليل از وي تقدير شد.

ابوالفضل خجسته، مخاطب 66 ساله اي که به عنوان «مشترک با سابقه روزنامه» معرفي شد، از سال هاي کودکي خود با خراسان آشنا بوده است. او خاطرات دوران کودکي خودش را اين گونه تعريف کرد: خراسان را از زماني که در سراي سلطاني مشهد منتشر مي شد مي شناسم. به خاطر دارم زماني که کلاس دوم دبستان درس مي خواندم، هر روز بعد از رسيدن به خانه، پدرم روزنامه خراسان را به من مي داد تا براي کارگراني که در حياط خانه مشغول کار بودند روزنامه بخوانم. من هم روي پله ها مي ايستادم و شروع به خواندن روزنامه خراسان مي کردم. خاطرات من و خراسان از آن زمان آغاز شد و حالا بيش از 43 سال است که مشترک ثابت اين روزنامه هستم. شايد مهم ترين دليل اين وابستگي آن باشد که مطالب روزنامه خراسان کاملا مخاطبان خود را اغنا مي کند. مطالب اجتماعي، سياسي، اقتصادي، طنز و .... همه و همه در کنار هم و به گونه اي چيدمان مي شود که همه گروه هاي مخاطب را در بر مي گيرد.

خاطرات عبدالحسين صانعي، يکي ديگر از مخاطبان روزنامه خراسان به روزهايي بر مي گشت که اين روزنامه با قيمت «يک قران» در مشهد توزيع مي شد. اين مرد 86 ساله که سال هاست روزهاي خود را با خواندن روزنامه خراسان آغاز مي کند اين گونه سخن گفت: «روزنامه خراسان چاشني صبحانه بسياري از مردم است و من از سال 1327 تا به امروز مشترک خراسان بوده ام و روزهايم را با خواندن آن آغاز کرده ام.» صانعي نيز به عنوان يکي ديگر از مشترکان با سابقه روزنامه انتخاب شده بود.

صانعي از اثرگذاري ستون «حرف مردم» روزنامه خراسان که حرف مخاطبان خود را منتشر مي کند نيز به ايراد سخن پرداخت و گفت: از مسئولان استان و مشهد مي خواهم تا به حرف ها و درددل هاي مردم که در اين ستون به چاپ مي رسد رسيدگي کنند. مي دانم که اين ستون منشاء بسياري از کارهاي خير نيز شده است و اميدوارم بيش از گذشته مورد توجه همه مخاطبان و مسئولان قرار گيرد.

امير مرادي راد، متولد 1336 و برنده ويژه مسابقه «من و خراسان» بود. خاطرات او با خراسان نيز به سال هاي دور باز مي گشت. سال هايي که فقط روزنامه هاي خراسان و آفتاب شرق در مشهد به چاپ مي رسيد: «از سن 10 سالگي به خواندن روزنامه خراسان عادت کرده بودم. محتواي اين روزنامه از همان زمان مورد علاقه من بود و به همين دليل، آن را به عنوان يک منبع خبري و اطلاعاتي موثق براي خود انتخاب کردم.»

اما يکي ديگر از بخش هاي جذاب مراسم شصت و پنجمين سالروز انتشار روزنامه خراسان زماني بود که از خانمي خانه دار سخن به ميان آمد. خانمي که با نوشتن نامه هايي صريح و بي پروا خطاب به رييس جمهور ايران، نام خود را در فضاي کشور و جهان مطرح کرد. نامه هاي معصومه کمالي حدود 2 سال پيش در روزنامه خراسان به چاپ رسيد: «آقاي رييس جمهور محترم سلام. من يک زن ايراني ام. يک زن مسلمان ايراني. نه معني راست و چپ را مي فهمم و نه کاري به آبي و سبز و قرمز دارم. اصلا اهل سياست نيستم. من يک زن و يک مادرم ... » معصومه کمالي به روي سن آمد و با حاضران در جشن 65 سالگي روزنامه خراسان سخن گفت. هرچند به گفته خودش تاکنون تجربه حضور در چنين جمعي را نداشته اما سخنان صميمانه اش توجه همگان را به خود جلب کرد: «گاهي وقت ها شرايطي پيش مي آيد و آدمي درگير مشکلاتي مي شود که دوست دارد فرياد بزند تا همگان صدايش را بشنوند. گاهي که فشارهاي زندگي و به خصوص مشکلات اقتصادي توان آدمي را مي گيرد. من هم در چنين شرايطي قرار داشتم و تصميم گرفتم نامه اي بنويسم. علت آن هم که تصميم گرفتم نامه ام را براي روزنامه خراسان ارسال کنم اين بود که سال هاي سال است که مخاطب خراسان هستم. نامه اي که براي رييس جمهور نوشتم نامه اي بود که به مشکلات همه مردم ايران مربوط مي شد و به همين دليل تصميم گرفتم به نمايندگي از هموطناني که مشکلاتي مشابه من دارند، نامه اي را در روزنامه خراسان منتشر کنم.»

حسين فيروزي برنده بخش «خاطره نويسي» جشنواره «من و خراسان» بود که به دليل حضور در شهرستان، نتوانسته بود در اين مراسم شرکت کند.